Na co czekasz?

Witaj, Dobry Człowieku, który jakimś cudem trafiłeś na mojego bloga!

Pierwszy post, pierwsze koty za płoty. Do roboty!

Ostatnio przeżywam burzę życiową. Rzuciłam studia po 3 semestrze i chyba większość ludzi uważa, że zwariowałam. Czasami też tak myślę. Gdy zastanawiałam się nad podjęciem tej decyzji, widziałam siebie uwięzioną w labiryncie. Właśnie trafiłam na ślepy zaułek i zamiast się wycofać, to stałam pod ścianą i płakałam. W końcu jednak powiedziałam sobie: Dość! Jeszcze moment i zwariowałabym, popadła w rozpacz. Może przesadzam, ale tak się wtedy czułam. Więc cofnęłam się. Nie znaczy to, że znalazłam wyjście z labiryntu. Nie. Jednak wyruszam na jego poszukiwanie. Wbrew wszystkiemu, choć przy wsparciu bliskich. Wielka to ulga, gdy je posiadasz.

Na większość pytań: co dalej? Dokąd teraz?, odpowiadam: nie wiem. Jeszcze nie wiem. Będę szukać. Będę próbować. Ostatnio zapytana o marzenia, także nie wiedziałam, co odpowiedzieć (wyjazd do Japonii wydawał się głupią zachcianką). Teraz przyszło mi do głowy, że moim największym marzeniem, jest szczęśliwe życie. I nie chodzi o to, że pozbawione trosk, bo to by była zwykła ignorancja z mojej strony. Nasze serca są kształtowane przez cierpienie, ono wiele nas uczy. Szczęśliwe życie, życie w pełni, optymistyczne podchodzenie do niego, z uśmiechem i otwartością na innych. Tak wiele zgryzoty jest w tym świecie. Chciałabym to w jakiś sposób zmieniać, choćby w najbliższych kręgach. I nie narzekać tak wiele! Cieszyć się tym, co mam.

Więc na co czekasz? Zacznij żyć. I Ty i ja :)
Marzenia są po to, aby je spełniać.
I to by było na tyle pisania, jeśli chodzi o dziś!
Dobranoc

P.S. Chyba zacznę zbierać na wyjazd do Japonii...